Charakterystyki głównych bohaterów Antygony

ANTYGONA:

Córka Edypa i Jokasty. Siostra Polinejkesa i Eteoklesa, Ismeny. Jest główną bohaterką tragedii Sofoklesa. Podczas bitwy o władzę między dwojgiem braci Antygony gina oboje. Jeden zostaje pochowany jako bohater, drugiego jako zdrajcę władca Teb – Kreon zabrania za karę pochować, co jest niezgodne z prawem boskim.

Dziewczynę cechuje wielka odwaga. Wbrew Nakazowi Kreona, swojego wuja i władcy Teb zarazem, postanawia pochować swojego brata, by dopełnić obowiązek, jaki zgodnie z wierzeniami Greckimi żyjący mieli wobec zmarłych. By uchronić Polinejkesa przed wieczną tułaczką, w pełni świadoma tego, ze za złamanie rozkazu władcy czeka ją śmierć, samotnie doprowadza do pochówku ciała. W przeciwieństwie do Kreona ona kieruje się przede wszystkim prawem boskim i własnymi uczuciami.

Dzięki sytuacji w jakiej znalazła się Antygona dowiadujemy sie wiele o jej cechach charakteru:

Jest ona osobą dumną, zdecydowaną na wszystko jeśli jest pewna słuszności swoich poczynań.

Otwarcie krytykuje Ismenę, za to, że tamta nie chce złamać zakazu. Mówi o swoich uczuciach, o tym, ze nienawidzi siostry za jej tchórzostwo i słaba naturę. Potrafi jej zarzucić iż bojąc się Kreona łamie prawa boskie. Traktuje siostrę w tej sytuacji jak wroga.

W chwili pełnej determinacji potrafi walczyć bez względu na konsekwencję i cenę, otwarcie mówiąc o oczekiwaniach i odczuciach.

Świadectwem jej odwagi jest zachowanie Antygony w chwili, gdy pojmana przez strażnika, podczas drugiej próby pochowania brata, zostaje przyprowadzona do Kreona. Z podniesioną głową otwarcie przyznaje się do popełnienia czynu. Bez usprawiedliwień, szukania współwinnych. Mówi, że jej zdaniem Kreon przeciwstawia się woli bogów, skazując jej brata na potępienie. Nie boi się śmierci o czym mówi otwarcie:

"Wiem, że mam umrzeć. Bo jakżeż inaczej?(…)
Wcześniej śmierć przyjdzie, to tylko zysk dla mnie"

Antygona jednak nie jest przedstawiona w tym utworze, jakby się mogło wydawać na pierwszy rzut oka, jako bezwzględna pozbawiona uczuć kobieta. Idąc przecież na miejsce gdzie ma być zamurowana i skazana na śmierć głodową głośno lamentuje, płacze jednak nie nad sobą a nad własną rodziną. Sama decyzja pochowania Polinejkesa też nie jest spowodowana zimną kalkulacja zysków i strat, tylko miłością do brata. Rodzina jest dla niej najważniejsza, ważniejsza niż jej własne życie.

Nie buntuje się przeciw rozkazom z nienawiści. Padają tu przecież jej słowa:

"Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić"

Chroni też Ismenę, otwarcie mówiąc, że tamta nie brała udziału w całym przedsięwzięciu. Kreon bowiem i Ismenę chciał zgładzić, sądząc, ze pomagała siostrze, do czego tamta w pewnym momencie się przyznaje.

Podsumowując Antygona to silna osobowość, kobieta która wie czego chce, potrafi kochać. Do końca jest pewna swoich zasad, nawet jeśli ceną za ich dochowanie jest oddanie życia.

Dodatkowa Charakterystyka Antygony

Antygona to postać tragiczna

KREON

Brat Jokasty, po śmierci Edypa, Eteoklesa i Polinejkesa włada Tebami. Jest niepewny swojej władzy, bardzo podejrzliwy, mówi wprost, że dobro państwa jest dla niego ważniejsze niż dobro rodziny.

Wszędzie węszy spiski, stosuje więc swoisty terror. Posądzając Polinejkesa o zdradę zakazuje go pochować, łamiąc tym samym jedno z praw boskich. Stawia więc się w pewien sposób na miejscu bogów: osadzając i łamiąc ich prawa. Nie wiadomo skąd bierze się ta niepewność w rządach Kreona. Pierwsze bunty przeciwko jego rządom pojawiają się dopiero w chwili gdy wydaje on zakaz grzebania ciała, jego zdaniem, zdradzieckiego Polinejkesa. Do tamtego momentu lud uważał, że działa on na ich korzyść, pochwalał jego styl sprawowania włądzy.
Działania Kreona są nerwowe, gwałtowne, a stosowany przez niego terror w rządzeniu świadczy o skłonnościach do tyranii.

Władca jest bardzo podejrzliwy, o spiski i przeciwstawianie się jego woli posądza nawet własnego syna. Hajmon przekazuje mu to co mówi lud o jego postępowaniu, a on odbiera to jako zuchwałość: syn śmie go pouczać.

Duma nie pozwala Kreonowi wycofać się z raz podjętych decyzji, dopiero groźba utraty syna wpływa na jego postępowanie. Kocha przecież swojego syna i żonę. Nie jest do końca bezduszny. Płacze w chwili gdy dowiaduje się, że jego rozkazy doprowadziły do śmierci najważniejszych dla niego osób.

HAJMON

Jest synem Kreona i Eurydyki, narzeczonym Antygony.

Jedynym momentem kiedy możemy go poznać, jest rozmowa z Kreonem, którą odbywa po informacji o uwiezieniu Antygony. Potrafi kochać, z miłości staje w obronie narzeczonej, bardo się o nią bojąc.

Jest uległy w stosunku do ojca, ale go też bardzo kocha i słucha jego rad:

"Ojcze, twój jestem. Gdy mądra twa rada,
Ty mną kierujesz, ja rady twej słucham."

Potrafi opanowywać swoje emocje, ale tylko do czasu, w pewnej chwili ujawnia się jego porywczość, zaczyna się kłócić z ojcem. Dokonuje wyboru miedzy posłuszeństwem i miłością i podobnie jak Antygona wybiera miłość. W chwili gdy dowiaduje się, że ukochana została zamurowana żywcem, popełnia samobójstwo. Miłość do głównej bohaterki była dla niego droższa, od miłości do własnego życia.

TEREZJASZ

To tebański wróżbita. Służy w mieście jako mędrzec. Właśnie jego słowa o tym, że za swoje czyny Kreon utraci najbliższych, motywują władcę do zmiany postępowania.

EURYDYKA

Żona Kreona, matka Hajmona. Jest bardzo wrażliwa, straciła jednego syna podczas oblężenia Teb. W chwili gdy dowiaduje się o samobójstwie Hajmona, odbiera sobie życie przy użyciu sztyletu. Ból matki stał się dla niej nie do zniesienia.

ISMENA:

Siostra Antygony, pochodzi z kazirodczego związku Edypa i Jokasty. Jest całkowitym przeciwieństwem Antygony. Jest ona bardzo kobieca, delikatna, a nawet można zaryzykować stwierdzenie: lękliwa. Nie byłą odważna tak jak siostra. Bała się poprzeć siostrę w jej działaniu. Bardzo kocha życie i obawą przed jego utratą oraz zdrowym rozsądkiem tłumaczyła swoje zachowanie gdy odmawiała siostrze pomocy przy pochówku. Brak jej było odwagi by przeciwstawić się decyzji Kreona. Mimo, ze nie brała udziału w pogrzebie brata, postanowiła wziąć na siebie połowę winy. Stanęła w obronie siostry, po jej pojmaniu, szukając dla niej.

W imię posłuszeństwa Władcy odmówiła pomocy, postawiła posłuszeństwo ponad miłość i rodzinę.

Szukaj innych prac na sciagawa.com.pl (wyszukiwanie wewnątrz strony):